22
Σεπτ.
10

είναι άϋλη τρομοκρατία η κριτική στον σοσιαλισμό?

Η παλιά καλή μέθοδος που χρησιμοποιούν οι σοσιαλιστές προκειμένου να αποφύγουν την κριτική, που δύσκολα την αντέχουν, είναι να βάζουν «ταμπελάκι» σε όποιον τολμά να έχει διαφορετική άποψη.

Ακόμη και μέσα στο ίδιο το σοσιαλιστικό φάσμα ιδεών η αντιπαλότητα πολλές φορές οδηγούσε σε εξαφάνιση του αντίπαλου δέους, που συνοδευόταν από χαρακτηρισμούς αν μη τί άλλο αναξιοπρεπείς.

Έχουν περάσει τουλάχιστον 200 χρόνια γεμάτα από πληθώρα ενεργών ριζοσπαστικών σοσιαλιστικών συμπεριφορών και πολλά περισσότερα με μή ριζοσπαστικών στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας.

Στον εικοστό αιώνα σοσιαλιστές ηγέτες διακρίθηκαν για την αιμοσταγή τους πολιτική όχι μόνο σε πολιτικούς αντιπάλους αλλά και σε ομάδες πληθυσμών.

Ποιούς να πρωτοθυμηθούμε? Τον Χίτλερ? Τον Στάλιν? Τον Μάο? Τον Πόλ Πότ?

Αυτοί είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα, που ενέπνευσαν πολλούς άλλους μικρότερης εμβέλειας αλλά συγκρίσιμης βιαιότητας.

Στα τέλη του 20ου αιών σχηματοποιήθηκε μια ΝΕΑ ΤΑΞΗ σοσιαλιστών με κυρίαρχο σύνθημα την παγκοσμιοποίηση και την Παγκόσμια Διακυβέρνηση.

Σοσιαλιστές κυρίως της τάσης του «Τρίτου δρόμου» (μια μετάλλαξη του φασισμού) έγιναν σημαιοφόροι του παλαιού ονείρου αυτή τη φορά με νέο όνομα, αφού οι μπολσεβίκοι και οι φασίστες απέτυχαν καταρρέοντας.

Το εγχείρημα πλέον συζητείται ανοικτά και προβάλεται σαν μια λύση, χωρίς όμως να διευκρινίζεται τί είναι αυτό για το οποίο γίνεται τόση συζήτηση μεταξύ ηγετών και μή.

Το παρελθόν φανερώνει ψηφίδες του μωσαϊκού του μέλλοντος.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάντης για να δεί το ιστορικό φορτίο που κουβαλά μια ακόμη σοσιαλιστική πρόταση με παγκόσμιο αντίκτυπο.

Και αυτές του παρελθόντος για Παγκόσμια Διακυβέρνηση μιλούσαν και η προβολή τους αφορούσε τον πλανήτη.

Ωστόσω στις μέρες μας η δυνατότητα επιβολής αυτής της «λύσης» για τα προβλήματα σαν συνολική πρόταση εξόδου από την κρίση φαίνεται περισσότερο εφικτή.

Το κόστος της όμως είναι απαγορευτικό καθώς προϋποθέτει την αποδυνάμωση της πολιτικής έκφρασης κάθε ανθρώπου.

Ίσως θα μπορούσε να πεί κανείς ότι θυσιάζεται η δημοκρατία, έτσι όπως την γνωρίσαμε, για ένα «όνειρο». Για μια πίστη.

Πίστη στην εγκαθίδρυση μιας εξουσιαστικής ελίτ εις βάρος όλων των ανθρώπων και κάθε έθνους ή φυλής ξεχωριστά. Παλιός καλός σοσιαλισμός αλλά με άλλα λόγια κοινώς.

Δεν είναι τυχαίο, που σύσσωμο το σοσιαλιστικό φάσμα, και στην χώρα μας, έχει εναγκαλιστεί αυτήν την Πίστη. Ακόμη και οι μπολσεβίκοι γοητεύονται από την ιδέα κι ας μην το ομολογούν.

Η επιβολή του συνεχίζεται και η πρακτική που χρησιμοποιείται είναι παλιά. Είναι αυτή των ΕθνικοΣοσιαλιστών της Γερμανίας. Των Ναζιστών δηλαδή.

Η ρητορική είναι παρόμοια χωρίς ουσιαστικές διαφορές από παλαιά ναζιστικά κείμενα. Ακόμη και ο βηματισμός για την εφαρμογή της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης είναι ίδιος.

Όμως υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας. Η κριτική απέναντι στο σχεδιαζόμενο καθεστώς και η αντίδραση στις πραγματικά λυσσώδεις προσπάθειες επιβολής του.

Τί καλύτερο τρόπο άμυνας έχει κανείς για να αντιμετωπίσει την κριτική? Πώς θα μπορέσουν να την ανεχτούν όλοι όσοι διατυμπανίζουν την Παγκόσμια Διακυβέρνηση χωρίς να τρομάζουν?

Φτιάχνοντας ένα ταμπελάκι που θα επικολλάται σε κάθε απογυμνωτική κριτική.

Τί θα γράφει το ταμπελάκι?

Τρομοκράτης. Τί άλλο μπορεί να γράφει.

Το καλύτερο άλλοθι για να αφανιστεί κάθε αντίπαλος, κάθε διαφορετική άποψη, κάθε αμφισβήτιση.

Τρομοκράτης θα είναι αυτός που σκέφτεται διαφορετικά (άυλα). Αυτός που δεν έχει Πίστη.

Δεν το συζητάω καν, τί θα παθαίνει αυτός που κάνει κάποια πράξη «τρομοκρατική».

Ξεκινά λοιπόν η περίοδος της τρομοκρατίας, όπως σε κάθε αρχικό στάδιο επιβολής του σοσιαλισμού και του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Μόνο που αυτήν την τρομοκρατία ΠΑΝΤΑ την εξασκούσαν και την εφάρμοζαν οι ίδιοι οι σοσιαλιστές.

Δυστυχώς δεν μπόρεσαν, δεν μπορούν και δεν θα μπορέσουν ποτέ να προσδώσουν ανθρώπινο πρόσωπο στον σοσιαλισμό, όπως υπερηφανεύονται να κάνουν.

Γιατί η μάσκα πάντα πέφτει και πάντα φαίνεται το πραγματικό πρόσωπο του σοσιαλισμού.

Που δεν είναι άλλο από αυτό του φθόνου προς τον άνθρωπο και της εξόντωσής του αν δεν μπορεί να ελεγχθεί.

Advertisements

2 Responses to “είναι άϋλη τρομοκρατία η κριτική στον σοσιαλισμό?”


  1. 23/09/2010 στο 15:16

    αν είναι άϋλη τρομοκρατία η κριτική στο σοσιαλισμό

    τότε,

    η κριτική στον «πιο σοσιαλισμό» τι να είναι άραγε;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: